شعر درد واره ها از استاد گرانقدر که خدایشان رحمت کند قیصر امین پور را نمیدانم چند نفر شما که این پست را میخوانید خوانده اید اما پیشنهادمی کنم  قبل از خواندن بقیه ی این مطلب سری به این شعر بزنیدبرای آشنایی یک قسمت از این شعر را در همین جا می آورم:

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

                                      درد می کند ...

همین چند روز پیش یکی از بندگان شایسته خدا وسیله ای شد تا تمام دردهای من باز مرور شود در ذهنم در ذهنم که نه تمام لحظه به لحظه ی آنها باز بامن و برای من مرور شد ... دردهایی که خیلی وقت بود از آن ها سراغی نگرفته بودم و آن ها هم انگار کنج دلم کز کرده بودند وهیچ هیچ هیچ نمی گفتند اما مهم بودن و ماندنشان بود آن وقت بود که باخودم گفتم :چه ساده میشه کل زندگی آدم به یادش بیاد باچند حرف!!اما بیشتر که فکرکردم دیدم ما ( من و دردهایم ) خیلی وقت است که باهم خو گرفته ایم  و به هم عادت کرده ایم اما فقط کمی ، کمی خوش معرفت بوده ایم و از هم سراغی نگرفته ایم اما دوعامل بود که من و دردها باهم رفیق بشیم :

۱ ) وجود پر از نور امام مهربانی حضرت علی ابن موسی الرضا (ع) که وقتی بعد از ۱۰ سال باز چشم در چشم هم شدیم انگار خود آقا تمام دردها وحرف ها رو فهمید که دعوت نامه فرستاد تا هر سال ذره ذره وجودم باوجودش آرام بگیرد

۲ ) بعد از چند وقت و گذشت دردهایی سنگین زمزمه ای در وجودم شروع شد : که چیه خودتو گرفتی و دردها رو برای خودت بزرگش کردی ؟؟؟؟؟؟!!!! دردهای تو شاید نه حتما جزی خیلی خیلی خیلی کوچیک از دردهای مردم است ... پاشوخودتو جمع کن!!! از آن به بعد بود که رفاقت من با درها شروع شدحالا هروقت یادگوشه ای از دردهایم می افتم ناخودآگاه این شعر به ذهنم می آید:

هرکه در این بزم مقرب تر است                                        جام بلا بیشترش می دهند

و در آن لحظه انگار ذره ذره ام خیال متلاشی شدن دارند آخر من کجا و مقربان کجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!

                                                                 ****

میخواستم اگه بشه یه کم درمورد خودتون و دردهاتون بگین...!!!