دیروز از هم فرصت نیم بهابودن سینماها استفاده کردیم هم پسرعمه گرام رو هم که حسابی تنهابود بریدمش یه تفریح مثلاسالم!(آخه پدرمادرش رفتن کربلا...!) این شماو براشت من از نارنجی پوش!

اول فیلم که شاهکار بود داریوش خان مهرجویی گفتن اصفهانی ها میرین ساحل زاینده رو پیک نیک موقع برگشت حتی یه تک سیگارهم نمیاندازن کنار رودخونه..!دمت گرم استاد(گرچه این روزها یا اصفهانی ها عوض شدن یا غیراصفهانی زیاد شده ... آخه کار از انداختن ته سیگار و این حرفا گذشته!!!  ...

یه کم که فیلم جلو رفت دیدیم جناب حامد خان بهداد افاضاتی فرمودند به اون خانواده حاضر درپارک که به قولی فقط آشغال زایی می کردند که بنده اینجا از کلمه بوووووووووق برای آن ها استفاده می کنم!(بماند که همین یک جمله شده بود ذکر پسرعمه ۱۴ساله و داداش ۱۰ساله م تا رسیدن به خونه!)و حال من شده بود مثه  این شکلک ها:

پس نوشت۱: نارنجی پوش فیلم خوبی بود ازاین نظر که امضای کارگردان بزرگی مثه مهرجویی پاش بود و همین باعث شده بود از هروسیله ای برای خندوندن استفاده نشه برعکس بعضی فلیم های اسم شو نیار! وشاید همین جملات بهداد هم ارجاعاتی به زندگی و جملاتی بود که بارها بچه ها می شنون توی کوچه و خیابون!(گرچه اون جمله رو شخصا اولین بار بود می شنیدم!)

پس نوشت۲: بازی حامد بهداد رو اولین بار توی یک مشت پرعقاب دیدم اما نمیدونم چرا توی نارنجی پوش حس کردم به شدت اخلاقش شبیه بابای خودمه یعنی هردو عصبی مزاج ن و با کوچک ترین جمله ای ممکنه فوران کنن اما با این تفاوت که بابام همیشه محبتشو ازم پنهان کرده و بهداد توی فیلم عاشق پسرشه!!...

پس نوشت۳:عجب زمانه ای شده باید چگونه پدر بودن را هم از فیلم ها آموخت!!

پی نوشت: یادم باشد که صدای خش خش جارو های نارنجی پوشان نوازش هایی بر تن زمینی است که سالهاست فراموش شده!پس اینگونه تمام جاروها دلبرند!